In het begin is het licht. Leuk. Onschuldig. Je praat, lacht en denkt er verder niet te veel over na. Totdat het moment komt waarop je jezelf hoort denken: ik vind je leuk. En precies daar verandert alles. Wat eerst vanzelf ging, krijgt ineens gewicht. Niet omdat er iets misgaat, maar omdat het serieus begint te voelen.
Van leuk naar spannend
Zolang het luchtig is, voelt het veilig. Je hebt niks te verliezen. Maar zodra je merkt dat iemand belangrijk voor je wordt, komt er iets bij kijken. Verwachting. Hoop. En ook het risico dat je gekwetst kunt worden. Dat maakt ‘leuk’ ineens spannend. Je wordt voorzichtiger. Je let meer op wat je zegt. En waar je eerst gewoon was, ga je nu nadenken.
Je hoofd mengt zich erin
Je hoofd is zelden behulpzaam op dit punt. Het begint te rekenen, te analyseren en scenario’s te maken die nog niet bestaan. Wat als dit meer wordt? Wat als het stopt? Wat als jij meer voelt dan de ander? Dat zijn geen tekenen dat het fout zit. Dat zijn tekenen dat je iets te verliezen hebt gekregen.
Controle willen houden
Op dit punt proberen veel mensen controle te houden. Niet te enthousiast reageren. Niet te veel laten zien. Niet als eerste iets zeggen. Alsof je door afstand te bewaren voorkomt dat het pijn kan doen. Maar gevoelens laten zich niet managen. Hoe harder je probeert het veilig te houden, hoe duidelijker het wordt dat het je raakt.
Waarom dit juist hoort bij liefde
Dat ongemak is geen waarschuwing, het is onderdeel van het proces. Liefde zonder spanning bestaat eigenlijk niet. Zodra iemand ertoe doet, komt er onzekerheid bij. Dat is niet zwak. Dat is precies wat er gebeurt als iets echt is en niet meer vrijblijvend.
Kort gezegd
‘Ik vind je leuk’ wordt eng op het moment dat het iets kan kosten. En juist dat gevoel laat zien dat het ergens over gaat.
